Son dakika haber oku.

Forgive Me Father – İnceleme

0 6

Forgive Me Father – İnceleme

Kâğıt üstünde yeterli duran, pratikteyse o kadar eğlendirmeyen fikirler vardır hani. Matrix 4 üzere, ya da GTA Remastered Trilogy… Birinci duyduğunuzda çok heyecanlanır ancak sonrasında hayal kırıklığına uğrarsınız. Forgive Me Father da o denli bir imal olmuş işte. Cthulhu cihanında geçen, retro grafiklere sahip bir FPS… Ne zıt gidebilir ki? Eh, anlaşılan çok şey.

Kusura bakma babacım

FMF’da biri erkek bir rahip, başkasıysa bayan bir gazeteci olan iki farklı karakterden birini seçerek başlıyoruz oyuna. İkisi de tıpkı kısımlardan geçiyor, birebir silahları kullanıyor ve tıpkı düşmanlarla savaşıyor. Onları birbirinden ayıran şeyse özel yetenekleri. Rahip bir haçla canının bir kısmını doldurabiliyor mesela. Gazeteciyse fotoğraf makinesinin flaşıyla canavarları afallatabiliyor üzere gibi. Rahiple oynamak keyifli olmuş. Birinci düşmanını öldürünce “Tanrım, affet beni!” diye bağırması lakin sonra yavaştan kafayı üşütüp psikopata bağlaması hoş olmuş. Gazeteci ablaysa nedendir bilinmez çok cool takılıyor, adam öldürünce şımarık şımarık gülüyor falan. Güya Innsmouth’ta alışverişe çıkmış hatun.

Düşman çeşitliliği çok güzel. Başından vurulduğunda elindeki kelleyi boynuna takıp üstünüze gelmeye devam eden zombiler üzere özgün tiplemeler de var, Sarı Kral’ın cüppesini kuşanmış tarikatçılar ve balık hızlı adamlar da. Dört tane de zebellah üzere kısım sonu canavarı bekliyor sizi. Kısım dizaynları, 2.5D grafikler ve silah çeşitliliği tatmin edici. İnsanı gaza getiren metal müzikler de hiç kötü değil. Lakin bütün bu artıların yanında kocaman kocaman eksiler de var maalesef.

Klasik olacağdı, klişe değil

FMF’ın en büyük defosu daima birebir klişelere sığınması. Mesela bir anahtar yahut silah aldığınızda etrafınızı anında 30-40 düşman sarıyor. Ya da aniden zımnî bir duvar açılıyor ve canavarlar size arttan çullanıyor falan filan. Birinci birkaç sefer hazırlıksız yakalanıp panikleseniz de zibilyonuncu kere birebir tuzakla karşılaşınca “Eah, kâfi be!” demeye başlıyorsunuz.

FMF sizden süratli oynamanızı istiyor ve canavar öldürdükçe dolan “Delilik” sistemiyle sizi buna teşvik ediyor. Fakat o iş bir türlü o denli olmuyor, olamıyor. Çok süratli oynadığınızda çabucak ölüyorsunuz zira. Bir yerden sonra en inançlı yolun kapıların ağzında durup düşmanlara uzaktan ateş etmek olduğunu keşfediyorsunuz. O noktadan sonra oynanış hayli bir monotonlaşıyor.

Öykü anlatımı da çok berbat. Ortada bir kitap, bir not bulup bunları okuyorsunuz. Bazen de kısım sonlarında da orta sahneler çıkıyor. Lakin hepsi birbirinden o kadar kopuk, kimileri o kadar alakasız ki anlatamam. Son kısımlardaki “aceleye gelmişlik” hissi de işin içine eklenince ağzınızda acımtırak bir tat bırakmaktan öteye gidemiyor FMF.

Berbat bir oyun değil, yanlış anlaşılmasın. Lakin Project Warlock ve Prodeus üzere örneklerinin yanında sönük kaldığı da bir gerçek.

Kaynak: Oyun Gezer

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.