Son dakika haber oku.

Lumote: The Mastermote Chronicles İnceleme

0 1

Lumote: The Mastermote Chronicles İnceleme

Bakın, ben çok kolay bir adamım. Derin su hayvanları üzere parlak ışıklar gördüm mü atlarım üstüne. Kimi oyunlar fener balığı misali cafcaflı grafiklerini tuzak olarak kullanmaktan çekinmiyor alışılmış (evet, sana bakıyorum Recompile!). Neyse ki elimizdeki numuneyi fener balıklarından çok dumbo ahtapotları ailesine dahil edebiliriz.

Bu derin su benzetmelerim boşa değil. Ekran imgelerinden de anlayabileceğiniz üzere geliştiriciler su altı dünyasından çokça esinlenmişler. Yarattıkları bu cafcaflı dünyadan etkilenmemek elde değil. Organik-neon renklerin ortasında çabucak kaybolup hipnotize oluyorsunuz oynarken.

Lumote: The Mastermote Chronicles İnceleme

Lumote: The Mastermote Chronicles İnceleme

Art planda çalan sakin tekno müzikler ve şirin ses efektleri bu atmosferi sonuna kadar destekliyor. Oyunu yatmadan bir iki saat oynayayım diye açtım, bir baktım dört saat geçmiş. Vaktin nasıl geçtiğini anlamadım. En son Witcher 3’ün dünyasında bu halde kaybolmuştum sanırım.

Görsel şeklini öve öve bitiremiyor olabilirim lakin bu her şey eksiksiz demek değil natürel ki. En başta parlak renkler dikkatinizi dağıtsa da bir yerden sonra etraf dizaynındaki tekdüzeliği fark ediyorsunuz. Recompile da birebir kaygıdan mustaripti. Bir ekran imajını gördüğünüzde bütün oyunu görmüş oluyorsunuz. Çok büyük bir eksik değil bu. Aslında sıkmadan, 5-6 saatte bitiyor oyun.

“Ortam hoş, yer hoş fakat yürüme simülatörü değil bu. Bulmaca oyunundan bahsediyoruz, bize mekaniklerden haber ver!” diyorsanız merak etmeyin. Bu bahiste da geliştirici takım başarılı bir iş çıkarmış. Kısaca bulmacaları çözmek için farklı başlarına binip denetimi ele alıyor ve gerçek noktalara götürmeye çalışıyoruz. Farklı birkaç canlı tipi ve mahzur olsa da temelde yaptığımız şey daima tıpkı oluyor.

Yanlış anlamayın, bu bir eksi değil. Elli bin tane farklı mekanik ile karmaşık bulmaca yapmak kolay. Lakin bir iki kolay mekanik ile ilgi alımlı ve çeşitli bulmaca tasarlamak her babayiğidin harcı değildir. Daha evvelce birinci şahıs bulmaca oyunu tasarlamış birisi olarak gönül rahatlığı ile söyleyebilirim bunu.

Organik mekanikler

Bulmaca tasarlamaktan daha sıkıntı bir şey varsa o da mekanikleri yazı olmadan, organik bir biçimde anlatmaktır. Lumote bu işi çok güzel bir formda beceriyor. Yeni mekanik ile karşılaştığınızda yardım olmadan ne olduğunu ve nasıl çalıştığını çözebiliyorsunuz. Bir iki noktada anlamak vaktimi alsa da sonuçta bütün bulmacaları yardım almadan çözmeyi başardım. Yani çabucak hemen. Son bulmacayı çözemedim fakat orada da bariz bir noktayı gözden kaçırmışım.

O denli çözdüm, tam tahlile bakmadan bitirdim falan diyorum lakin çok kolay bir oyun da değil bu. Bulmaca zorlukları tam kararında olmuş. On – on beş dakika uğraştıktan sonra düşen o jeton epey tatmin edici oluyor. Kendinizi çok zeki hissediyorsunuz. Üstelik bir yerde takılınca oyun sizi kimi ses efektleri ile yönlendirmeye çalışıyor. Çağdaş AAA oyunlarındaki üzere bir yönlendirme değil bu, bulmacayı sizin için çözmüyor. Yalnızca ilgili noktalara dikkatinizi çekiyor. Şahsen çok beğendiğim bir sistem oldu bu. Umarım farklı oyunlarda da görürüz kendisini.

Burada oyunun eleştirebileceğim tek bir noktası var. Ölünce bulmaca baştan başlaması. Bu türlü bütün modülleri ayarlamışsınız, son deniz anasını yerine götürüyorsunuz, yanlış bir hareketinizde platformdan düşüyor ve her şeye baştan başlamak zorunda kalıyorsunuz. Neyse ki bu türlü bir yanılgı yapabileceğiniz çok fazla bulmaca yok. Platform kısımları hayli kolay tutulmuş.

Mastermote öldü! Yaşasın Mastermote!

Lumote’u bitirip de doyamayanlar için bir New Game+ modu var. Lakin çok heyecanlanmayın, birebir oyunun kırmızısı bu. Oyun dünyasında bir manası var lakin yeni rastgele bir şey sunmuyor. Başarımları tamamlama peşinde değilseniz görmezden gelebilirsiniz.

Hipnotize olmuşçasına dünyasında kaybolmak istediğiniz bir üç boyutlu platform – bulmaca oyunu arıyorsanız Lumote: The Mastermote Chronicles’ı kaçırmayın.

Haa! Anı

Akılda kalıcı bulmacaların üç kıymetli anı vardır. Birincisi yanlış tahlil anı. Oyuncu ne yapması gerektiğini anlar ve aklına gelen birinci kolay tahlili uygular. Mesela kapıyı açmak için bir düğmeye basar. Bu noktada dizayncı oyuncuya ne yapması gerektiğini anlatmıştır. İkincisi tahlilin yanlış olduğunu anladığı an. Kapı yalnızca düğme basılı durumdayken açıktır. Dizayncı oyuncuyu bilerek yanlış yönlendirmiş ve oyuncu tuzağa düşmüştür. Üçüncü an “Haa!” dediğimiz, jetonun düştüğü an. Oyuncu kenarda duran kutuyu düğmenin üzerine koymayı akıl eder.

Lumote’un geliştiricileri bu üç anı epey hoş tasarlamışlar. Oyunun büyük bir kısmını ikinci ve üçüncü anlar arsında geçiriyoruz. Rastgele bilinmeyen bir bilgi olmadığı için jeton düşme anı hayli tatmin edici oluyor ve kendimizi “Aa bunu nasıl düşünemedim yaa!” derken buluyoruz.

Bulmaca dizaynları ile ilgileniyorsanız Game Maker’s Toolkit kanalını ve bilhassa şu görüntüsünü tavsiye ediyorum:

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.