Son dakika haber oku.

Scarf – İnceleme

0 3

Scarf – İnceleme

Çok fazla oyun çıkıyor ve doğal olarak hepsini takip etmek üzere bir imkân bulunmuyor. Pekala bu kadar fazla oyunun ortasında hangi birisine bakacağımızı nasıl tespit edeceğiz? Buna verebilecek bir karşılığım var mı, açıkçası pek emin değilim.

Bu incelemeye başlarken de zihnimde bu konuyla ilgili kimi sorular canlanıverdi. Olağan kurallarda bir oyunu diğerine tercih etmemizi sağlayan nedir? Bu kadar oyun içerisinden hangisini oynayacağımızı belirleyen faktörler neler? Neredeyse birebir düzeyde başarılı/başarısız iki oyundan neden A oyununa değil de B oyununa yöneliyoruz? Bu soruları artırmak mümkün. Elbette tanıtımlar, oyunun reklamı için harcanan emek ve kaynak kararlarımız üzerinde bir rol oynuyor, lakin bunun haricinde de birtakım oyunlar farklı münasebetlerle dikkatimizi çekebiliyor. Burada da kendi adıma misal bir durumdan bahsedebilirim.

Scarf’ın tanıtımlarını birinci gördüğümde aklıma bizden bir oyun, Monochroma gelmişti. Bu pek doğal; sonuç olarak ekranda ne görüyoruz? Ufak bir çocuk ve boynunda kırmızı bir atkı (ya da eşarp da diyebilirsiniz). Haliyle bu çağrışım, “Scarf’a da bir baksam mı güya?” diye düşündürttü. Bu türlü bir fırsat da bulunca, dedim olabilir 🙂 İncelemeye geçmeden önce belirteyim; Monochroma ile benzerlik, kırmızı atkıyla ve oyunun bulmaca-platform cinsinde olmasıyla hudutlu. Bunun dışında ikisi de çok farklı oyunlar.

Scarf’ı takip listeme almamın münasebetlerinden birisi de tekrar yeni bir İspanyol stüdyosunun birinci oyunu olmasıydı -ki GRIS aşkım malumunuz, ayrıyeten Blasphemous üzere örnekler de geliyor aklıma. Hasebiyle, İspanya’dan gelen oyunların benim nezdimde bir kredisi olduğunu söyleyebilirim.

Bu açıklamaları da ortadan çıkardıktan sonra buyurun hep birlikte Scarf’a çevirelim bakışlarımızı…

Bir anne ile yavrusu farklı düşmüş, buluştursak mı?

Oyunumuzun hemen başında anlatıcı, bizi hikayenin başlangıcına götürüyor; ejderha formunda gördüğümüz kozmik bir varlığın, yavrusuyla nasıl farklı düştüğünü ve göçebelerin kendisinden kopardıkları gücü kullanıp kendi dünyalarını oluşturmaya başladıklarını, lakin günün birinde bu gidişi aksine çevirebilecek bir kahramanın geldiğini anlatıyor. O bahsedilen kahraman da bizim yöneteceğimiz isimsiz karakter oluyor haliyle.

Bu kahramanımız, ana portal kapısını faal hale getirebilmek için 3 farklı dünyayı (Okyanus, Çöl ve Orman) ziyaret ederek küreler toplayacak, sonunda da anne ile yavrusunu bir ortaya getirecek. En azından oyunun başında gördüğümüz hikaye bu. Lakin hem oyunda ilerledikçe etrafta anlatılan hikaye hem de oyunun finali bu yüzeyde gördüğümüz kıssadan farklı bir tabloya işaret ediyor. Elbette kıssanın bu kısmını anlatıp da oyun zevkinizi baltalamayacağım, lakin en azından bir sefer daha oynayıp detaylara daha çok odaklanmak isteyebileceğinizi söyleyip, oyunun bana göre birinci artısını aktarmış olayım istedim.

Tam bu noktada bir parantez açıp ‘çevresel kıssa anlatımı’ konusundan bahsetmek istiyorum müsaadenizle. Mesela geçtiğimiz yılın bana göre en başarılı oyunlarından birisi olan Unpacking, bu konuda çok uygun bir örnek teşkil ediyordu. Ne bir metin ne de diyaloglar ile bize ne olup bittiği aktarılıyordu; bunun yerine o kolileri, paketleri açıyor, çıkan eşyaları kimi vakit bir çocuk odasına, kimi vakit salona, mutfağa, banyoya yerleştiriyorduk ve bunu yaparken neler olup bittiğini de o eşyalar ve yerler aracılığıyla anlamaya çalışıyorduk -ki bir nesne bile çok şeyler anlatabiliyordu.

Pekala bundan niye bahsettim? Çünkü, Scarf da, her ne kadar Unpacking kadar güçlü performans sergileyemese de, bu türlü bir yolu benimsemiş aslında. Evet, kısım ortalarında bir dış ses, kıssadan detaylar aktarıyor, bizimle bir şeyler paylaşıyor; lakin onun anlattıklarından daha fazlası bir duvar fotoğrafında, ziyaret ettiğimiz bölgelerin yapısında, çözmeye çalıştığımız bulmacalarda karşımıza çıkıyor. Bu nedenle oyunu oynarken ortada bir soluklanın, şöyle etrafınıza bakın derim.

Bağımsız üretimleri büyük bütçeli üretimlerden ayıran noktalardan birisi görsel dizaynda gerçekçiliğin karşısına daha kolay lakin tekrar de kendine has bir hava sunmaya çalışan bir tasarım tercihini koymalarıdır. Bu makul tercih, Scarf için de geçerli; daha kolay fakat tekrar de kendi çapında beğenilen bir görsellikle çıkıyor karşımıza. Kırmızı atkıyla bana nasıl Monochroma’yı anımsattıysa, Çöl ziyareti esnasında biraz Journey havası alıyoruz mesela. Genel manada bu türlü bir oyun için kâfi performans sergilediğini söyleyebilirim; bir tek karanlık yerlerde bir ölçü problemle karşılaştım, o kadar.

Her şey göründüğü kadar güzel olmayabilir

Oyunun bana göre değerli bir eksisi, optimizasyon sorunu. Tamam, o kadar canavar üzere bir sistem kullanmıyorum ama bu laptop ile son dönemde çıkan AAA oyunları oynarken bir rahatsızlık hissetmediğimden, bu türlü bir oyunda FPS düşüşleriyle karşı karşıya kalmak çok da anlamlandıramadığım bir nokta oldu açıkçası.

Oyunda kesinlikle başlı kimi bulmaca çeşitleri yer alıyor; boynumuzda bir atkı üzere duran yavru ejderhamızın rengini kaybettiği kısımlarda ona tekrar güç verecek küreleri toplayıp kendisini beslemek, yine bu ejderhamızın farklı formlar almasını sağlayan özelliklerini açıp bu özelliklerden istifade etmek, kimi modülleri uygun yerlere getirmemiz gereken bulmacalar, çeşitli nesneleri toplayıp bunlar sayesinde köprüler, yollar vs oluşturmak üzere.

Oyunun bulmacalar konusundaki performansı vakit zaman yükselip kimi vakitlerde da düşük seyrediyor. Kimilerinin hoşuna gitmeyebilir tahminen, ancak tıpkı bulmaca çeşidinin bir sonraki kısımda detaylandırılmış bir halde karşımıza çıkması beni çok da rahatsız eden bir özellik değil, kâfi ki çok çabuk tekrara düşülmesin. Bu açıdan Scarf, o derece çok da olumsuz bir tablo sunmuyor. Birebir bulmaca çeşidini sunacaksa bile bunu bir öteki bulmacayla birleştirip farklılaştırmaya çalışmışlar -ki bu yerinde bir atılım olmuş bence.

Bununla birlikte, daha âlâ kullanılabilirmiş, daha çok yer verilebilirmiş dediklerim de oldu; böylece biraz kısa kalan oyun mühleti de uzatılabilirmiş. Lakin bu haliyle de çok fazla eleştirmek istemem; sonuçta birtakım oyunlarda yalnızca oyun süresini uzatmak için anlamsızca zorlaştırılan veya oyunun genel havasından kopuk duran bulmacaların tercih edilmesine kıyasla bu türlü bir yoldan gidilmiş olması benim için daha makul.

Bu ortada özellikle 1-2 noktada hoşuma giden, bana tatlı gelen bulmacalar vardı; mesela son kısımlara yanlışsız o minik yaratıklardan birisiyle saklambaç oynadığımız kısım bu türlü beğenilen bir his verenlerdendi. Gerçi sizler oynadıktan sonra “Böyle kolay bir bulmacanın neyinden hoşlandın?” diyebilirsiniz tahminen. Vereceğim karşılığın en azından bir kısmı oyunun hikaye akışıyla ilgili olduğu için burada bir kez daha otosansür uyguluyorum; çok merak edenler bana ulaşıp tenkitlerini gönül rahatlığıyla lisana getirebilirler, ben de elimden geldiğince kendimi anlatmaya çalışırım, tahminen bir orta yol buluruz 🙂

Scarf, hem hikayesiyle hem de kısım içerisinde bir dönüp tekrar bakmak isteyebileceğiniz birtakım detaylarıyla (bir yandan da toplanabilir oyuncaklar ve resimlerle) en azından bir sefer daha oynamayı düşünebileceğiniz oyunlardan. Kısa oyun süresini bir manada bu türlü telafi etmeye çalışmışlar. Bu fiyattan olmasa da bir ölçü indirimin ardından değerlendirilebilir.

İspanya’dan yeni bir stüdyo olan Universal Studios; birtakım eksilerine rağmen genel itibariyle bir talihi hak eden bir birinci üretimle çıkmışlar oyun severlerin karşısına; bize de haydi bakalım hoşu demek ve bir sonraki oyunlarında bu eksileri de geride bırakıp bir adım öteye geçebilmeleri için baht dilemek düşüyor.

Kaynak: Oyun Gezer

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.