Son dakika haber oku.

Triangle Strategy – İnceleme

0 1

Triangle Strategy – İnceleme

Square Enix hakkında ne düşünürseniz düşünün piyasadaki en kaliteli klasik J-RYO’lardan esinlenen çağdaş oyunları ürettikleri gerçeğini yadsıyamazsınız. Örneğin Bravely Default şirketin sorunlu bir devrinde yarattığı hem 3DS’teki üretimini canlandıran hem de eski tip Final Fantasy hayranlarını keyifli eden başarılı bir yeni IP idi. İşte o oyunun üretimci takımı ya da başlarındaki Tomoya Asano’dan gelen ismiyle Asano Team, ceplerindeki bir öbür başarılı yeni IP Octopath Traveler ve Square’ın usta direktörlerinden Yasumi Matsuno’dan aldıkları çokça ilhamla (Tactics Ogre, Vagrant Story, FF Tactics) yeni bir oyun duyurmuşlardı geçen yıl. Tekrar tuhaf isimli bir oyun Triangle Strategy fakat köklerine indiğimizde de pek çok tanıdık öğeyle karşılaşıyoruz.

“Hello my friend, stay a while and listen”

Üstteki meşhur repliğini ödünç aldığım Diablo serisinden Deckard Kain’in dinlemekten zevk alacağı bir hikaye anlatıyor Triangle Strategy. Üstelik bunu çok riskli formda birinci 2 saatinin çoğunluğu kullanarak yapmayı tercih ediyor. Çok özet geçecek olursam yeniden üç krallığımız var, bunlardan birisi demir, birisi tuz üretiminde dünya başkanı ve ortalarında kalan öbür krallık da güçlü hanedanların dayanağıyla askeri istikametten gelişkin bir yer. Bu üçü 30 yıl evvelinde Saltiron Savaşları denen büyük bir savaşa tutuşmuşlar ve nihayetinde hassas bir barış elde edilmiş. Doğudaki Hyzante tuzun çıktığı yer ve kutsal kabul edilen bir kurul tarafından yönetilen herkesin eşit sayıldığı bir memleket. Kuzeydeki Aesfrost insanların özgürlüğüne ve bireyciliğe kıymet veren ve bir dukalık tarafından yönetilen demirin çıktığı yer. Ortada kalan Glenbrook ise krallıkla yönetilen, soyluların desteklediği bir yer.

Bizim ana karakterimiz nam-ı başka “You know nothing Jon Snow” Serenoa ise bu Glenbrook krallığına bağlı Wolffort Hanedanı’nın genç varisi ve Aesfrost’tan ona gelin gelen Cordelia ile evlenmek üzere. Bu evlilik haneler ortasındaki bağı güçlendirme gayeli ve yakın vakitte bulunan yeni bir maden yatağının üç ulus tarafından işletilmesi mutabakatı da Norzelia’da barış rüzgarlarının hiç esmediği kadar güçlü esmesini sağlıyor oyunun başlarında. Doğal işlerin sonradan Arap saçına döneceği ve bu üç krallık ortasında kıyasıya yeni bir çabanın başlayacağı da sır değil.

İşte bu uzun girizgâh kısmı bize karakterleri, dünyayı sindire sindire anlatıyor ve oyuncuyu biraz sıkmak kıymetine da olsa olağanüstü bir altyapı kurarak devamında geleceklerin sizde yaratacağı etkiyi azamiye çıkartmayı hedefliyor. Münasebetiyle bu oyunun bir de kullandığı biraz eskice İngilizceyi de hesaba katarsak kitlesi biraz sonlu lakin o hudutlu kitleyi de doyurmayı çok düzgün biliyor.

Pekala Serenoa’ya neden Jon Snow benzetmesi yaptım? Abi adam çok düz ve oyun boyunca da bu güzellik timsali düzlüğünü koruyor etrafında tüm olup bitene karşın. Natürel bu oyuncuyu onun tarafsız haline çekmek için bilhassa yapılmış bir tercih. Hakeza zevcesi Cordelia da yaşadığı tüm eziyetlere karşın optimist bir vatandaş lakin bunun bir sebebi var. Tam da burada Wolffort Hanedanı’nın renkli kişilikleri devreye giriyor ve vakitle çabucak hepsinin ismini ezberleyebileceğiniz kadar da birbirinden ayrışan fikirlere sahip bu yancılar. Öbür ulusların karakterlerinin dünyalarına çok fazla girmesek de onların (özellikle de kötücül olanların) mantalitelerini de pek güzel anlıyoruz.

Misal bu oyunda işte “Bilmem nereden büyük bir karanlık geldi dünyayı yok edecek, eyvah!” üzere bir senaryo yok. İçinde sihir büyü olsa da olayların ekseriyeti güç sahibi insanların daha çok güç kazanmak için yaptıkları çabalar, kaynak savaşları ve çıkar bağları ortasında dönüyor. Bu usul Sheakespare biçimi entrika hikayelerinden hoşlananlar ziyafetle karşı karşıya yani ve uzun vakittir oynadığım en sürükleyici senaryolardan biri de tekrar burada. Lakin bundan zevk almak âlâ İngilizce kural onu da tekrar belirteyim.

Hocam sen strateji demişsin fakat bu taktik oyunu

Prusyalı General Carl Von Clausewitz’e nazaran “Taktik, askerleri kullanarak muharebe kazanma sanatı, strateji ise muharebeleri kullanarak savaşı kazanma sanatıdır”. Bu tarif eksiksiz bir formda Triangle Strategy’nin de özünü anlatıyor aslında çünkü oyun çok katmanlı bir yaklaşımla onu deneyimlemenizi sağlıyor. Taktiksel savaşlar harbiden de askerlerimizi alana sürüp klasik Tactics serisi oyunlarda gördüğümüz sıra tabanlı savaşları yaptığımız kısım.

Buradaki haritalar karelere bölünmüş durumda ve sıramız geldikçe adamlarımızı ortamda yürütüp çeşitli aksiyonları yapıyoruz. Kelam gelimi bir yükseltiye okçu koymak, adamları sırtından bıçaklamak ya da karşı taraftaki askerlerin zayıf olduğu elementlerle saldırmak bize daha sonradan harcayabileceğimiz puanlar kazandırırken olağan olarak daha çok hasar vermemizi de sağlıyor. Hani geçmişte bu stil bir oyun oynadıysanız hiç yabancılık çekmezsiniz, bu alanda başlangıçta biraz düz olan imal takıma yeni ve enteresan isimler katıldıkça (her ne kadar damdan düşer üzere orduya katılmalarını biraz özensiz bulduysam da) taktiksel derinliği arttırıyor. Kendi kopyasını yapabilen bir sirk jonglörü, sağa sola tuzak kurabilen yetenekli bir demirci, hava durumunu denetim edebilen bir şaman daima bu farklı takıma dahiller ve savaşları kazanmakla kaybetmek ortasındaki ince çizgi takımı yanlışsız seçmekle ilgili. Dar alanda yapılan bir savaşta güçlü savaşçılar ön plana çıkarken geniş toprakta süratli hareket edebilen okçular önemli fark yaratabiliyor.

İşin strateji kısmıysa daha farklı. Senaryo ilerledikçe hayati seçimler yapmamız gereken anlar geliyor ve bu seçimler için herkes oy kullanıyor. Biz Serenoa olarak öncelikle kentte araştırma yapıyor ve bilmediğimiz yeni bir bilgi öğrenmeye çalışarak takımımızı ikna etmeye çalışıyoruz. Sahiden zekice yazılmış diyaloglarla ve seçimlerle süslü bu kısımlar kiminle konuştuğunuzu düzgün bilmenizi gerektiriyor. Nato mermer baş adamı istediğiniz seçime ikna etmeniz çoğunlukla mümkün değilken daha kararsız birinin fikrini değiştirmek çoklukla mümkün. Hani senaryoyu takip edip karakterleri uygun tanıdıysanız seçeneklere nasıl reaksiyon vereceklerini de öngörebiliyorsunuz. Bu kademeden sonra oylar dağıtılıyor ve ucunu tam kestiremediğiniz stratejiniz senaryonun akacağı yeni istikamet oluyor. Bunlardan kimileri benzeri sonuçlara yol alırken oyun ilerledikçe akışta büyük farklar oluyor ve apayrı sahneler izleyebiliyorsunuz.

Bu çeşitlilik elbette oyunu bitirdikten sonra tekrar oynamak için de bir sebep yaratıyor, hani bir Fire Emblem: Three Houses kadar büyük farklar olmasa da yapımcıların buraya emek harcamaları sevindirici. Esasen Triangle Strategy asla o oyun kadar kompleks bir yapıya sahip olmuyor lakin elindeki malzemeyi de tabanına kadar kullanmayı yeterli beceriyor bana nazaran. Oyunun Octopath Traveler’dan ödünç aldığı Unreal motoru takviyeli HD-2D stili grafikleri ve akılda kalıcı müzikleri de yeniden bir SE oyunundan bekleyeceğimiz kaliteyi sunuyor ve benim üzere hayranlar sabırla bu teknolojiyle ne vakit bir FF VI Remake göreceğini merak ediyor. Duy sesimizi ey Square Enix!

Taktiksel cepheye heyecan verici bir eklenti

Bundan yıllar sonra bir Triangle Strategy vardı, şöyle hoştu bu türlü düzgündü der miyim bilmiyorum ancak oyunun bilhassa senaryo manasında çok düzgün işlere imza attığını ve oynanış açısından bayağılaşmadan finale ulaştığını söyleyebilirim. Hani bu biçimi seven Switch sahipleri direkt alsınlar ya da Octopath Traveler’ın yaptığı üzere bir müddet sonra çok daha uygun fiyata PC’ye geldiğinde oradan da edinebilirler. Asano ve grubu tekrar özgün bir IP üzerine gidip işin altından muvaffakiyetle kalkmış ve elbette öbür oyunlarında olduğu üzere Square Enix bundan da dişe dokunur bir taşınabilir oyun çıkartacaktır. Ancak oraya hiç bulaşmak istemeyenler bu uzun soluklu epik hikayeyi birinci elden deneyimlesinler vakit kaybetmeden derim ben.

Kaynak: Oyun Gezer

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.