Son dakika haber oku.

Weird West İnceleme

0 7

Weird West İnceleme

Raphael Colantonio, kurucusu olduğu Arkane’den ayrıldıktan sonra PC Gamer’a verdiği bir röportajda motamot şunları söylemişti, kabaca çeviriyorum: “Sanıyorum ki bir sürü insan daha kanalize, daha denetimli bir tecrübe, bu türlü daha hazır formül sunan oyunlardan mutlu. Hatta direkt çok memnunlar bundan diyeyim, çünkü muhtemelen bu türlü daha çok inançta hissediyorlar. İşte sonra bu türlü bir sinematik giriyor ortaya, öyküden birtakım kesimler veriyor, sonra oyuncu gidiyor birkaç canavar kesiyor, sonra ortaya hop bir sinematik daha. Bu pek benim olayım değil.”

Valla Weird West’i bana bir çırpıda özetle deseniz, Colantonio’nun röportajından bu kısmı kullanırdım (Aa, kullanmışım bile!). Maalesef çok şey yapmaya çalışırken hiçbirini tam manasıyla gerçek yapamayan, pek çok açıdan tekrara düşen ve günün sonunda fazla saptanmış bir deneyim olmaktan öteye gidemiyor Weird West. Gerisindeki tüm tutkulu maksatlara karşın.

Weird West İnceleme

Görünüş aldatıcıdır

Artık pek çok kişi oyunun şahane görselliğine, izometrik kamerasına, ne bileyim Colantonio ismine falan bakarak oldukça umutluydu. Ki artık hakkını yemeyelim, oyunun görselliği gerçekten hoş. Fakat geri kalan pek çok şey maalesef büyük bir hayal kırıklığı. Alışılmış bu ne beklediğinize de bağlı. Şayet Colantonio’nun bu büyük laflarını oyun başlamadan önce dinlemediyseniz, o denli büyük beklentileriniz de yoksa kötü sayılmaz bu oyun. Lakin etraf etkileşimine bakıp Divinity: Original Sin tadında eğlenceli bir aksiyon ya da izometrik kamerasına bakıp yeniden tıpkı oyun üzere derinlikli bir RYO tecrübesi bekliyorsanız üzülürsünüz. Hatta ve hatta yakın vakitte oynadığım RUINER üzere rafine bir twin stick shooter tecrübesi bile sunamıyor Weird West.

Weird West İnceleme

Weird West İnceleme

Ya evvela oyunun dövüş sistemi tam bir keşmekeş. Oyunun tuhaf denetimleri bu keşmekeş halin en büyük sebebi sanırım. Silah çıkarmak için farklı bir tuşa bir kez basmak yerine, direkt silah çıkarma tuşuna basılı tutarak ateş etmemiz lazım ve silahı çıkarınca da kamera tek bir tarafa sabitleniyor nedense. Yeniden saçma bir halde, silahla bağlantılı bir yeteneği kullanmanız için (bu kolay bir buff olsa dahi) silahı çıkarma tuşuna basılı tutmanız gerekiyor. Yani anlatması sıkıntı ancak RUINER üzere başarılı twin stick shooterların yaptığını motamot buraya entegre etmek üzere görece bir seçenek varken, Amerika’yı tekrar keşfetmeye çalışmış WolfEye. Artık oyunun ortamının gazına mı geldiler nedir. Bu ortada oyunu DualSense ile denediğimi de ekleyeyim. Ve sonuç tekrar hüsran, hatta kontrolcüyle daha bile zorlanmış olabilirim.

Bu türlü bodoslama daldım lakin nitekim Weird West oynarken birinci almaya başladığım notlar bu saçma dövüş sistemiyle ilgiliydi. Bakmayın denetimlere bir formda alışıyorsunuz lakin sonrası da güllük gülistanlık değil ki. Bir sefer şu etraf etkileşimi muhabbeti çok balon. Evet uzaktan varil falan patlatabiliyorsunuz, evet zehir yüklü varilleri vurup düşmanları zehirliyorsunuz falan fakat her şey o kadar kütük hissettiriyor ve eğlenceli olmaktan uzak ki. Yani bir noktaya kadar eğlenceli fakat abartıldığı kadar değil demeliyim zira sıkılma çıtası çok düşük. Önemli düşük. Ki oyunun en büyük problemlerinden biri de tekrara düşme hali.

Mesela birinci kısımda palavra yok, bir havaya girdim. Sonra Pigman kısmı başladı, kelamım ona farklı bir karakter ve farklı yeteneklerle geliyor falan. Lakin düşen düşmanlara leş yiyiciliği yapmak dışında (mecazen değil bu arada), o denli aman aman bir farklılığını göremedim karakterin. Bu ortada nedense oyunun tüm başarımlarını topladım, kelamım ona açık dünyasında girmedik delik bırakmadım neredeyse lakin tüm yerler o kadar birbirinin birebiri ki… Birbirinin birebiri kasabaları saymazsak, oyunda genel olarak üç-dört tip yerde geziniyoruz zati: Direkt çöl alanları, madenler, Kızılderili yerleşkesi civarındaki ormanımsı alanlar ve Oneirist yerleşkeleri/tapınakları. Yani bu türlü saydığımda çeşitlilik üzücü değilmiş üzere gelebilir kulağa lakin bir sürü yerde resmen tıpkı assetler kullanılmış, bir müddet sonra o denli bu türlü sıkmıyor.

Bardağın dolu tarafı

Ya dedim ya aslında Weird West biraz da kendisine nereden baktığınıza nazaran değişebilecek bir tecrübe. Değişik denediği şeyler var, mesela beş farklı karakterle oynatıyor sizi. Yabanî Batı konseptine kurt adamdır, cadıdır üzere acayip tipleri atmasının yanı sıra Kızılderilisi, kelle avcısı üzere olmazsa olmaz karakterleri de muvaffakiyetle koruma ederek hoş bir karışım ortaya koyabiliyor. Bu beş farklı karakterin kıssaları pekâlâ birbiriyle kesişiyor, zira hepsinin boynunda brand denilen bir iz var ki bu zati öykümüzün sacayağı. Bu farklı karakterlerin farklı fraksiyonlara dahil olması, bunların politik olarak birçok durumda birbirlerinden hazzetmemesi lakin kişisel olarak hepsinin bu brand üzerinden birbiriyle iş birliği yapma durumunda olması beğenilen bir ayrıntı. Ki her yeni oyunda eski yandaşımızı bulup (tabii ölmemişlerse) partimize ekleyebiliyoruz.

Bu ortada bunlara yaptığınız Nimp Relic denen eşyalarla yaptığımız yetenek yatırımları bir sonraki karakterde envanterimizle birlikte puf olurken, Golden Ace of Spades kartlarıyla yaptığımız perk yatırımları kalıcı. Bu konu ucundan da olsa, “Yaa karakter gelişmesini anlamsız kılıyor” cinsinden tenkitlere yol açmış bu ortada ancak bence bir tık abartılıyor. Çünkü atımızın kesesine envaiçeşit nesneyi bırakınca ya da rastgele bir bankada kasa açtırınca yeni karakterlerle de eski envantere ulaşmak mümkün. Ace of Spades kartları esasen kalıcı, Nimp Relic de Weird West dünyasında çokça bulunduğundan ve her karakterin farklı yeteneği olduğundan çok meşakkat olmuyor. Lakin işte lafı gelmişken, mesela silah geliştirmeleri o kadar laf olsun diye konmuş ki. Bir silahı geliştireyim diyorsunuz, hop iki dakika sonra, sıfır geliştirmeli çok daha düzgün bir varyantını buluyorsunuz. Banka at muhabbetinde de bu var biraz. Atımıza eşyaları koymak parasız, bankada kasa açtırmak parayla. Oyuna eklenmiş olan ancak muhtemelen hiç kullanmaya gerek duymayacağınız bir dolu şey var. Bu durumun keşif hissiyatını da baltaladığını belirtmeme gerek yok herhalde.

Neyse kıssa ve oyunun olumlu taraflarına geri dönecek olursak, mesela Heathen üzere yeterli yazılmış trol bir arkadaş veyahut Essex üzere azimle tuvaletini yapan dağları deler mottosunu yürekten benimsemiş karakterler göz dolduruyor. Fakat öykü çok güzel başlamasına karşın oyunun ortalarında kötü halde tavsıyor (bak oyunu tam öveyim dedim yine bir yerlerden olumsuz bir şey pörtleyiverdi). Neyse ki son düzlükte tekrar bir toparlıyor kendisini.

Bu ortada öykünün tavsamasının en değerli sebebi, tekrar oyuna kötü halde hâkim olan tekrara düşme hastalığı. Ne yazık ki hem ana vazifeler hem de yan misyonlar (özellikle kelle avları) birbirini çok tekrarlıyor. Yan misyonların birbirini tekrarlaması aslında pek çok oyunda alışkın olduğumuz bir durum lakin Weird West’te kimi ana vazifelerin tasarımı bile yan vazifeymiş üzere. Mesela Pigman seyahatinde büyülü bir ağacın Garip Batı’nın farklı noktalarına yayılmış üç farklı kökünü yakmamız lazım; Kızılderili yolcuğumuzda üç farklı bilezik bulmamız lazım vs. vs. Yani ana vazife bile bu türlü giderken Colantonio’nun o birinci başta alıntıladığım röportajı aklıma geldikçe gülmemek elde değil. Ancak neyse ki çok fazla olmasa da eğlenceli birkaç yan misyon var oyunda.

Bu ortada bir başka göz gerisi edilemeyecek sorun da oyunda önemli bugların olması. Birtakım tüccarlara eşya satamamak (ben dahil) pek çok kişinin başına gelmiş maalesef. Bu türlü irili ufaklı çok şey var lakin neyse ki ben oyunu kıracak kadar önemli olanlarına rast gelmedim. Yeniden de Steam topluluk sayfasındaki tartışmalarda bunu yaşayan pek çok bahtsız oyuncu olduğunu görebiliyorsunuz. Bu manada teknik olarak da kahırları olan bir oyundan bahsettiğimizi unutmamak gerekiyor. Bir öbür örnek: Oyunda partimize katılan öteki karakterleri düşmanların görmemesi üzere bir özellik var. Bu saçma gelebilir lakin oyunda standart CRPG’lerden alıştığımız halde tüm partiyi biz yönetmediğimiz için bir yandan biraz mantıklı (gerçi tüm partiyi yönetmiyor oluşumuz da kendi içinde bir tutarsızlık bence) lakin bu bile çalışmıyor yer yer be arkadaş! Birçok durumda düşmanlar sağa sola giden yandaşlarımızı görüp tetiklenebiliyor. Aslında parantezde çıtlattığım üzere, bu yandaş görünmezliği mekaniği düzgün çalışsaydı bile ezelden beri “ben immersive sim’im” türküsü tutturan bir oyun için epey çelişkili bence.

Ee yani? Almayalım mı o vakit?

Valla almanıza gerek yok çünkü oyun Game Pass’te var zati. Bu yüzden gönül rahatlığıyla kendisine bir talih verebilirsiniz. Yazıda anlatmaya çalıştığım üzere nitekim pek beklentiye girmezseniz, o denli en ücra köşedeki madenidir falan çok derinlemesine girişmeden kendisini deneyimlerseniz aklınızda güzel bile yer edebilecek bir oyun aslında. Lakin Colantonio’nun gereğinden fazla tutkulu maksatları, beklentinin biraz fazla yükselmesi ve muhakkak başlı önemli tasarım noksanları/teknik dertleri oyunu “meh” düzeyinin ötesine taşıyamıyor maalesef. Başta da dediğim üzere pek çok şey yapmaya çalışırken her şeyin vasatını yapmış lakin şekli ve tavsamasına karşın nihilist bir damardan dalan öyküsüyle beşere ortalama da olsa hoş vakit geçirtiyor diyebilirim. Kâfi ki Elden Ring sonrası (!) dalmayın ve beklentiyi fazla yükseltmeyin 🙂

Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.